Στο δικαστήριο

    0
    110

    Ο δικαστής προς την ηλικιωμένη κυρία
    – Σας παρακαλώ, μπορείτε να μας πείτε την ηλικία σας;
    – Φυσικά, κύριε δικαστά, είμαι 91 ετών.
    – Μπορείτε να μας πείτε με ηρεμία τι σας συνέβη;
    – Καθόμουνα σε μια καρέκλα, στο πεζοδρόμιο, μπροστά στο σπίτι μου, ήταν ένα ανοιξιάτικο απόγευμα, έκανε ωραίο καιρό. Ένας νεαρός ήρθε και κάθισε δίπλα μου…
    – Τον γνωρίζατε;
    – Όχι, αλλά μου φάνηκε συμπαθητικός.
    – Μετά, τι έγινε;
    – Άρχισε να μου χαϊδεύει το μπούτι.
    – Και εσείς τον σταματήσατε;
    – Όχι, κύριε δικαστά.
    – Γιατί, όχι;
    – Ε, να, ήταν ευχάριστο. Από τότε που πέθανε ο μακαρίτης ο άντρας μου, εδώ και τριάντα χρόνια, κανένας δεν μου είχε κάνει τέτοια χειρονομία.
    – Μετά;
    – Μετά άρχισε να μου χαϊδεύει το στήθος.
    – Τού ζητήσατε να σταματήσει;
    – Όχι.
    – Γιατί, όχι;
    – Να, κύριε δικαστά, αυτά τα ερεθιστικά χάδια σαν να μου έδωσαν νέα ζωή, χρόνια είχα να νοιώσω έτσι.
    – Μετά;
    – Νοιώθοντας λοιπόν πολύ σέξι, άνοιξα τα γέρικα μπούτια μου και του είπα: Νεαρέ, πάρε με, κάνε με δική σου!
    – Και αυτός τι έκανε, σας έκανε δική του;
    – Κάθε άλλο! άρχισε να φωνάζει Πρωταπριλιά! Πρωταπριλιά! χαχανίζοντας και τότε πήγα μέσα, πήρα το περίστροφο του άντρα μου και το καθάρισα το καθίκι!

    ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ